Oto prosta instrukcja jak krok po kroku utworzyć skrót do gry Battlefield Play4Free w domyślnej przeglądarce internetowej:

1. Otwieramy domyślną, wspieraną przez grę przeglądarkę internetową i logujemy się na stronie Battlefield Play4Free zaznaczając opcję „Remember Me”.
2. Tworzymy nowy skrót np. na Pulpicie. Klikamy prawym klawiszem myszki na Pulpicie i z menu kontekstowego wybieramy Nowy > Skrót.
3. Jako lokalizację podajemy: https://battlefield.play4free.com/en/playnow.
4. Klikamy Dalej
5. Podajemy nazwę, np. „Battlefield Play4Free”
6. Klikamy Zakończ

Tak utworzony skrót uruchomi grę przez domyślną przeglądarkę internetową bez potrzeby każdorazowego logowania się na stronie przez kolejny miesiąc. Tyle ważne jest ciasteczko bez dodatkowych modyfikacji.

Na chwilę obecną wspierane są przeglądarki Internet Explorer, Firefox i Chrome. Jeśli z jakiegoś powody chcecie uruchamiać grę przez inną przeglądarkę niż wasza domyślna, bo np. korzystacie z Opery, która nie jest wspierana, będziecie musieli utworzyć bardziej zaawansowany skrót. Skrót powinien uruchamiać przeglądarkę internetową i podawać wyżej wymieniony adres przy użyciu odpowiedniej opcji wiersza poleceń.

Oto przykład „lokalizacji” z pkt. 3 dla różncyh przeglądarek:
Internet Explorer:

"%PROGRAMFILES%\Internet Explorer\IEXPLORE.EXE" https://battlefield.play4free.com/en/playnow

Firefox:

"%PROGRAMFILES%\Mozilla Firefox\firefox.exe" https://battlefield.play4free.com/en/playnow

Chrome:

"%USERPROFILE%\Ustawienia lokalne\Dane aplikacji\Google\Chrome\Application\chrome.exe" https://battlefield.play4free.com/en/playnow

Oczywiście „lokalizacje” te, mogą się różnić w zależności od wersji systemu operacyjnego, przeglądarki, wersji językowej czy preferencji użytkownika.

Jeśli ktoś jest zainteresowany takowym niech się ze mną skontaktuje (np. zostawiając komentarz do tego wpisu). Pamiętajcie, że dobre uzasadnienie zwiększa szanse otrzymania kodu i nie zapomnijcie zostawić jakiś danych kontaktowych!

1. uruchom skryptozakładkę Click’n'Remove na dowolnej stronie. Możesz ją zainstalować dodając powyższy link do zakładek lub przetestować na tej stronie klikając na niego.
2. kliknij elementy, który chcesz usunąć
3. jeśli usunąłeś już wszystkie, naciśnij klawisz ESC, aby wyłączyć skrypt.

Dla zainteresowanych kod źródłowy w nieco bardziej czytelnej formie:

javascript:(function(){
  /* Click'n'Remove rev 1 by rad */
  var jQ = document.createElement('script');
  jQ.type = 'text/javascript';
  jQ.onload=clicknremove;
  jQ.src = 'http://ajax.googleapis.com/ajax/libs/jquery/1.4.1/jquery.min.js';
  document.getElementsByTagName('head')[0].appendChild(jQ);

  function clicknremove() {
    var style = document.createElement('style');
    style.type = "text/css";
    style.innerHTML = '.Click-n-Remove-over {outline: 1px solid #f00;}';
    document.getElementsByTagName('head')[0].appendChild(style);

    $('*').live('mouseover mouseout click keydown',
      function(event) {
        if (event.type == 'mouseover') {
          $(this).addClass('Click-n-Remove-over');
        }
        else if (event.type == 'mouseout') {
          $(this).removeClass('Click-n-Remove-over');
        }
        else if (event.type == 'click') {
          event.preventDefault();
          $(this).slideUp('slow');
        }
        else if (event.keyCode == 27) { // 27 is ESC
          // ESC pressed, party is over...
          $('*').die('mouseover mouseout click keydown');
          // ... time to cleanup
          $('*').removeClass('Click-n-Remove-over');
          document.getElementsByTagName('head')[0].removeChild(jQ);
          document.getElementsByTagName('head')[0].removeChild(style);
        }
      }
    );
  }
})();

MySQL

MySQL Reference Manual: SHOW TABLE STATUS Syntax

<?php
// MySQL database size
// by rad

// Settings:
$db = "mydb";          // database name
$user = "rad";         // username
$pass = "mypassword";  // password
$server = "localhost";

$db_con = mysql_connect($server, $user, $pass);
$db_size = 0;
$db_query = mysql_query("SHOW TABLE STATUS FROM $db");
while ($row = mysql_fetch_array($db_query)) {
  $db_size += $row['Data_length'] + $row['Index_length'];
}
// $db_size contain database size in bytes
echo "$db: $db_size B (~".round(($db_size/1024), 1)." KiB; ~".round($db_size/1048576, 2)." MiB)";
?>

PostgreSQL

PostgreSQL Documentation: Determining Disk Usage
PostgreSQL Documentation: Database Object Size Functions

SELECT pg_database_size('nazwa_bazy');

Powyższe zapytanie SQL wykorzystane w prostym skrypcie PHP. Tym razem, dla odmiany, obiektowo z wykorzystaniem PHP Data Objects (PDO):

<?php
// PostgreSQL database size
// by rad

// Settings:
$db = "mydb";          // database name
$user = "rad";         // username
$pass = "mypassword";  // password
$server = "localhost";

$dbh = new PDO("pgsql:dbname=$db;host=$server;user=$user;password=$pass");
$db_query = $dbh->query("SELECT pg_database_size('$db')");
$db_size = $db_query->fetch(PDO::FETCH_OBJ)->pg_database_size;

// $db_size contain database size in bytes
echo "$db: $db_size B";
?>

Stosując niewielkie modyfikacje w powyższych skryptach, można uzyskać tylko wielkość poszczególnych tabel lub np. indeksów.

Jeśli jednak będziemy chcieli użyć tego narzędzia do pracy z bazą danych SQLite 2 będziemy musieli skorzystać ze starszej wersji programu (1.1 lub wcześniejszej). W wersji 1.2 kod do obsługi SQLite 2 został całkowicie usunięty i zastąpiony przez SQLite 3.
Najnowsza wersja programu obsługująca SQLite 2 dostępna jest do pobrania np. na SourceForge: SQLite Database Browser 1.1

Linux

Niestety wersja linuksowa Opery w przeciwieństwie do tej z Windows nie posiada zmiennej %s, która pozwala przekazać adres klikniętego odnośnika w zaawansowany sposób do zewnętrznej aplikacji. Będziemy musieli więc użyć prostego zewnętrznego skryptu shella, który przekaże nam automatycznie doklejany na końcu adres w pożądane przez nas miejsce. Ma to jednak i swoje zalety. Jeśli użyjemy tego sposobu dla kilku rodzajów plików w przypadku zmian w Google Docs Viewer wystarczy drobna poprawka w jednym pliku (a nie skojarzeń dla każdego z nich z osobna), aby wszystko ponownie działało poprawnie.

Oto małe HowTo:

1. zapisujemy skrypt gview.sh (pokazany poniżej) np. w katalogu z nasza konfiguracją Opery ( domyślnie jest to /home/nazwa_użytkownika/.opera)

   #!/bin/bash
   # GView by rad
   # rev 3
   
   url=$(echo $* | sed 's/!/%21/g;s/*/%2A/g;s/'\''/%27/g;s/(/%28/g;s/)/%29/g;s/\;/%3B/g;s/:/%3A/g;s/@/%40/g;s/\&/%26/g;s/=/%3D/g;s/+/%2B/g;s/\$/%24/g;s/,/%2C/g;s/\//%2F/g;s/?/%3F/g;s/#/%23/g;s/\[/%5B/g;s/\]/%5D/g')
   opera -remote "openURL(http://docs.google.com/viewer?url=$url)"
   

2. nadajemy skryptowi prawo wykonywalności:

   chmod +x gview.sh
   

3. w Operze wybieramy Menu > Ustawienia > Preferencje > Zaawansowane > Pobieranie (położenie może się nieznacznie różnić w zależności od wersji Opery)
4. wybieramy interesujący nas typ pliku, np. PDF i klikamy Edytuj. Można skorzystać z wyszukiwarki, dla niektórych typów plików trzeba będzie odznaczyć „Ukryj typy plików obsługiwane przez Operę” lub po prostu je dodać.
5. w okienku, które się pojawi wybieramy „Otwórz za pomocą innej aplikacji”
6. wskazujemy położenie naszego skryptu gview.sh
7. i zaznaczamy „Przekaż adres WWW bezpośrednio do aplikacji”
8. OK, OK, Gotowe

Działanie możemy sprawdzić na przykładowych plikach PDF.

W podobny sposób możemy przypisać otwieranie prezentacji programu PowerPoint czy dokumentów Worda. Jeśli zamiast podglądu będziemy chcieli zapisać, któryś z nich na dysku wystarczy kliknąć na link nie lewym, a prawym klawiszem myszki i wybrać opcję „Zapisz element docelowy jako…”.

P.S.: Oryginalny kod Google to 1687 linii JavaScript. Poddany kompresji, ze zmienionymi nazwami zmiennych i usuniętymi komentarzami przez co nie miałem jeszcze czasu się w niego wgryźć
Skrypt na chwilę obecną powinien obsługiwać większość poprawnych adresów, ale nie wszystkie obsługiwane przez Google Doc Viewer.

So this is how liberty dies… with thunderous applause.

Padmé Amidala, Star Wars Episode III: Revenge of the Sith

Dla porównania szklanka herbaty zawiera ~50 mg kofeiny (teiny), filiżanka kawy to ~100 mg. Zobacz również zestawienie wszystkich wartości odżywczych Yerba Mate.

1. klikamy prawym przyciskiem myszy na oknie programu
2. wybieramy „Submit saved result”*
3. wskazujemy nasz plik .3dr i klikamy Otwórz

Powinniśmy zostać przekierowani na stronę internetową zawierającą podsumowanie naszych wyników. Wadą takiego rozwiązania jest jednak konieczność posiadania połączenia z internetem oraz dostęp jedynie do podstawowych informacji.

* jeśli mamy konto w ORB i chcemy, aby nasze wyniki dodały się do niego, należy się najpierw na nie zalogować w domyślnej przeglądarce internetowej. Pozwoli nam to je przeglądać, edytować i jest ich nieco więcej.

Sposób 2
Wymaga pełnej wersji 3DMark oraz programu Excel, daje jednak bardziej szczegółowe wyniki.

1. klikamy prawym przyciskiem myszy na oknie programu
2. wybieramy „Open saved result in Excel”
3. wskazujemy nasz plik .3dr i klikamy Otwórz

Sposób 3:
Mark Reader to darmowa przeglądarka plików .3dr (3DMark) i .pcr (PCMark). W ważącej nieco ponad 1 MB wersji 1.0 możemy przejrzeć, wydrukować i wyeksportować nasze wyniki. Program posiada również przydatną opcję skojarzenia z nim plików .3dr tak, aby domyślnie się w nim otwierały.

Sposób 4
Plik .3dr zawierający wyniki programu 3DMark to tak naprawdę archiwum zip zawierające m.in. dane w formacie XML. Jeśli otworzymy taki plik w naszym ulubionym archiwizerze (np. WinRAR, 7-Zip, unzip) zobaczymy, iż zawiera on 4 pliki: Default.enc, Handle.txt, Result.xml i SI.xml. Z czego nas interesują dwa ostatnie. Result.xml zawiera wyniki naszego testu, a SI.xml konfiguracja komputera.

Dane w formacie XML można w łatwy sposób przetwarzać lub np. zaimportować do Excela.